Palestijnse kinderen, slachtoffers van de voortdurende Nakba

Op woensdag 15 mei kwamen op het Wapenplein van Oostende tussen 12.00 u en 13.00 u enkele tientallen mensen samen voor een stille wake. Het was het vervolg op de Nakbaherdenking van vorig jaar. Dit jaar vroegen de organisatoren bijzondere aandacht voor de situatie van de kinderen in Palestina. Jaarlijks verdwijnen immers tussen 500 en 700 Palestijnse kinderen achter de tralies van Israëlische gevangenissen en in het voorbije jaar 2018 vonden 56 kinderen de dood door Israëlisch geweld. Een kippenvelmoment voor iedereen kwam er toen om kwart voor één de 29 namen werden voorgelezen van de kinderen die genoemd werden in het rapport van de Verenigde Naties van februari 2019 over de gebeurtenissen in Gaza tussen 30 maart en 31 december 2018. Daarin spreekt de VN over oorlogsmisdaden begaan door Israël. Het rapport vermeldt de omstandigheden waarin de kinderen de dood vonden. Mohammad Ayoub bijvoorbeeld. Hij was 14 jaar toen hij in Gaza op 20/4/2018 de dood vond door een kogel in zijn hoofd, neergeschoten op 200 m van het grenshek met Israël. Of Wisal Khalil, een meisje van 14, dat stierf op 14 mei 2018 op 100 m van het grenshek door een kogel in het hoofd. Ze was afkomstig van het vluchtelingenkamp Maghazi in Gaza. Yasser Abu Naja was amper 11 jaar toen hij op 29/6/2019 op 200 m van het grenshek door een Israëlische scherpschutter in het hoofd werd geschoten. Abed Nofal, 11 jaar, uit het vluchtelingenkamp Bureij in Gaza, werd in zijn been geschoten op 17/4/2018 toen hij aan het voetballen was. Zijn been moest geamputeerd worden. Zakaria Bishbisch uit Gaza, 14 jaar, had minder geluk. Op 30 mei 2018, werd hij in de rug geschoten op 100 m van het grenshek. Hij stierf op 18 juni 2018 omdat hij geen Israëlische vergunning kreeg voor transport naar een ziekenhuis in Oost-Jeruzalem.

Palestijnse kinderen hebben nooit vrede gekend. En zolang de internationale gemeenschap Israëls politiek geen halt toeroept, zullen Palestijnse kinderen ook nooit vrede kennen.

Onder het imago van een democratisch Israël dat op 9/4/2019 verkiezingen hield en in Tel Aviv met groot vertoon zijn imago oppoetste met de organisatie van het Eurovisiesongfestival, schuilt een heel andere en trieste werkelijkheid. Palestijnse én Israëlische vredeswerkers en mensenrechtenactivisten verzetten zich tegen de dagelijkse mensenrechtenschendingen die de bezetting van Palestina met zich meebrengt, maar worden zelf ook meer en meer de mond gesnoerd.

Met de Nakbaherdenking willen we naast het protest ook de hoop levend houden dat vrede mogelijk is en steun en solidariteit bieden aan deze vredes- en mensenrechtenorganisaties in Israël/Palestina.

Vorig jaar vond Olijven en Dadels met hun initiatief in Oostende gehoor bij de nationale organisaties van Pax Christi Vlaanderen en Broederlijk Delen die het initiatief volop steun en bekendheid gaven. Dit jaar ging de Nakbaherdenking in Vlaanderen al door in 12 Vlaamse steden. Naast Oostende gingen er ook stiltecirkels door in Antwerpen, Brussel, Gent, Sint-Niklaas, Leuven, Geraardsbergen, Tielt, Genk, Mechelen, Brugge en Ieper. [Zie https://www.paxchristi.be/nieuws/de-tweede-nakba-herdenking-een-terugblik]

Omdat onrecht doodzwijgen een onrecht is, en omdat vrede onze hoop is, blijft vreedzaam verzet de enige weg naar vrede, tot de mensenrechten, het internationaal recht en de resoluties van de VN ook door (de staat) Israël worden nageleefd.

Geert Vervaele
namens Olijven en Dadels,
lokaal samenwerkingsverband in Oostende rond Israël/Palestina

FacebooktwitterpinterestmailFacebooktwitterpinterestmail