Homilie voor de vierde Paaszondag

Zusters en broeders van onze Federatie, Pastorale Eenheid in wording,

op deze winderige en regenachtige 1 mei doe ik opnieuw in deze coronatijd voor jullie wat ik altijd doe op het einde van de week en in voorbereiding van de zondagsliturgie:een homilie schrijven. Dus niets bijzonders.

Maar wetende dat ik deze homilie niet moet uitwerken om deze een plaats te geven in de liturgie, kan het schrijven wel een andere vorm en stijl aannemen.

‘Lengte’ is een element van de vorm die nu echt… anders kan worden. Bovendien kan ik wat rustiger mijmeren en hier en daar al eens een illustratie invoegen om de lectuur wat meer ademruimte te geven.

En nu ook een beetje muziek als je de link op het einde opent.
Ik groet jullie allerhartelijkst en hoop jullie dra opnieuw in bijeenkomsten of liturgie te ontmoeten. Maar we moeten deze quarantaine volhouden, in solidariteit en in biddende verbondenheid met wie aan het werk mag en moet, met mensen die voor zieken zorgen, met zieken zelf, met hen die treuren om een dode en beseffend dat we wellicht in vergelijking met velen niet te klagen hebben.

Ik toch niet, als ik eerlijk mag zijn.
En we ontdekken toch ook wel wat….
Maar toch!

We’ll meet again.

Vrede en alle goeds.
Pr. Dirk