Moederdag 2020 – Lockdown-mama

Naar aanleiding van Moederdag laten we een jonge mama, Hanne, aan het woord. Zij vertelt ons hoe ze deze lockdown-periode tot nu toe beleeft. Ook hoe ze zich voelt als leerkracht komt aan bod.

Hanne is mama van Lonne (3,5j) en verwacht een tweede kindje half juli. Ze geeft godsdienstles in het 1ste en 3de jaar  ASO. Haar man werkt momenteel van thuis uit. Vanaf haar geboorte tot aan haar huwelijk, woonde Hanne in de federatie Mariakerke. Nu woont ze met haar gezin in Brugge.

Het boeiend samenleven met een kleuter
Elk gezin met kinderen, van welke leeftijd ook, zal dit als een ‘hectische’ periode ervaren. Elk gezin is een eigen wereld waarin ieder lid zijn eigen plaatsje moet vinden. Ik kan maar spreken vanuit mijn ervaring met een zeer actieve kleuter die een uitgesproken mening en willetje heeft. Ze had pas sedert een paar maanden de uitdaging van de kleuterschool leren kennen. Ze heeft het ook nodig dat we zeer consequent optreden. Nu wordt er (soms) wat meer door vingers gezien. Zoals de tijd dat ze naar TV mag kijken. En ze maakt goed het onderscheid tussen  ‘een filmpje van de juf’ en een gewoon programma want  “Dat telt niet voor mijn televisie.”  We lossen dit op met enkele vaste momentjes TV tijdens de dag.

Lonne is voorlopig nog enig kind en heeft natuurlijk een klankbord nodig. Af en toe ben ik niet echt aan het luisteren en het valt niet in goede aarde als ik een verkeerd antwoord geef op haar vraag. Als papa beneden komt van ‘zijn werk’ is hij de grote favoriet (oef!). Gelukkig kan Lonne heel goed in haar fantasie opgaan en mag ik meegaan in haar verhaal. Dit zijn fantastisch leuke momenten maar het vraagt soms wel vindingrijkheid om het verhaal om te buigen zodat ik ook mijn eigen werk kan doen. Ze is eveneens fan van knutselen, schilderen, tekenen. Onze living lijkt soms op een grote tentoonstelling.

Niet naar school
Ik heb niet de indruk dat Lonne de school nu nog mist. Een kleuter is graag thuis. Ze mist eerder de uitstapjes naar een speelplein, gaan zwemmen, naar het strand kunnen gaan. Ik probeer wel elke dag een grote wandeling te maken of met haar fiets er op uit te gaan. Ondertussen kent ze de omgeving op haar duimpje. Het is natuurlijk een geschenk dat we zo lang mooi weer hebben. We kunnen de tuin maximaal gebruiken.

Nu de interactie met andere kindjes wegvalt, merk ik wel dat haar taal slordiger wordt. Voor ons hoeft ze niet zoveel moeite te doen. “Jullie verstaan mij wel, hé?” Eerlijk gezegd heb ik niet altijd de energie meer om haar consequent te verbeteren.

Sinds vorige week is de kleuterschool gestart met ‘pre-teaching’. De ouders krijgen filmpjes om samen met de kleuter te bekijken en turnoefeningen om de motoriek te verbeteren. Achteraf moeten er vraagjes gesteld worden. Er worden ook kleine taakjes gegeven. Toen ik de eerste keer met Lonne een taakje wilde maken was haar antwoord : “Nee mama, jij moet mij niets leren. Je moet dit doen bij de kindjes op jouw school”. Er wordt ook een ‘klasmoment’ georganiseerd met de juf en enkele kindjes. Daarbij moeten de ouders aanwezig zijn. Het is nog zoeken hoe het kan werken.

Het is opmerkelijk dat we met de ouders van klasgenootjes nu veel meer contact hebben dankzij de sociale media. Het doet deugd om te beseffen dat alle ouders, niet alleen wij, het moeilijk hebben en zich afvragen of ze wel goede ouders zijn. Elke ouder heeft wel eens zin om zijn kind ‘aan de haak te hangen of ‘achter het behang te plakken’. Ouders zijn eerlijker en durven nu openlijk toegeven dat opvoeden een proces van vallen en opstaan is. We zijn allen voltijds ouder en dat misschien voor het eerst in het gezinsleven. Kinderen gaan niet naar de onthaalmoeder, niet naar school, niet naar grootouders. Oudere kinderen kunnen niet naar de jeugdbeweging, naar de sportclub, niet op stap met vrienden.

Ook wij missen het ‘vangnet’ van onze ouders, onze familie en vrienden. En als koppel moet je samen en afzonderlijk een plaatsje vinden. Mijn man en ik zijn nog nooit zolang samen thuis geweest.

Lonne mist wel opa en oma, omi en opi. Ze vindt het altijd ‘superleuk’ als de grootouders komen of als ze zelf op bezoek kan gaan. Ze wil zelf met de fiets naar hen toe rijden. ”Dat mag van de politie”. Ik probeer zo veel mogelijk te genieten van het samen-zijn. Voor Lonne is het nu nog een luxe, zonder broertje. En uiteindelijk heb ik ook wel heel de dag gezelschap. Ze ‘zorgt’ ‘goed voor mama en broer en hopelijk wordt haar voorspelling waar:
“We mogen al weer buiten als broer geboren wordt”.

Ik mis mijn leerlingen
Ik ben titularis van een klas 1ste ASO. Vorige week hebben we voor de eerste keer een chatsessie gehouden. Het was voor mij en voor de leerlingen een emotioneel moment. Ze wilden allemaal zoveel vertellen en vroegen spontaan hoe het met mij was. Als titularis heb je toch een speciale band met de leerlingen. Vooral in een eerste jaar hebben ze nog veel behoefte aan ondersteuning, aanmoediging, bevestiging. Ze willen allemaal terug naar school. Ik heb moeten beloven dat we zeker mekaar nog zullen zien om het jaar af te sluiten met een feestje. We duimen!

Het blijft een moeilijk gegeven om op die manier je klas te zien. Leerlingen maken zich zorgen en kunnen of durven niet altijd terecht bij hun ouders. In de lagere jaren secundair is het leren geen prioriteit. Voor hen is school belangrijk voor de vrienden en het sociaal netwerk. Ondanks de sociale media blijft het belangrijk om hun vrienden echt te ontmoeten.

Op 15 mei  word ik op school verwacht. In elk geval zal ik dan mijn leerlingen wel zien. Mijn vak godsdienst wordt niet aanzien als een prioritair vak. Ik zal afwachten of ik nog mijn vak kan geven. Dus heb ik lessen klaargemaakt met opdrachten om te maken tot het einde van het schooljaar. Op papier is het in orde. Maar als leerkracht voel ik mij gekortwiekt in mijn engagement. Les geven is zoveel meer dan alleen nieuwe leerstof aanbieden. Het is een sociaal gebeuren. In de lessen godsdienst is het lesgeven een dialoog met de leerlingen. Een (bijbel)tekst op papier moeten lezen is toch anders dan een leerkracht die vertelt, getuigt, duidt, anekdotes naar voor brengt, vragen beantwoordt.

Ergens hoop ik dat sommige ouders nu wat meer respect zullen krijgen voor wat de school in het algemeen, en leerkrachten in het bijzonder, betekenen en doen voor hun kinderen Dat leerstof aanbrengen niet vanzelf gaat en dat hun kinderen intens begeleid worden op alle vlakken.

HB