Nu hebben we radio en TV & het coronavirus

“De Spaanse griep was een beruchte griep-pandemie uit de jaren 1918-1919. Deze wereldwijde epidemie eiste naar schatting 20 tot 100 miljoen levens, een aantal dat het totale dodental van de Eerste Wereldoorlog ruimschoots overtreft. Hoewel het de Spaanse griep genoemd wordt, ligt de oorsprong van deze ziekte naar alle waarschijnlijkheid in Amerika.”

Dit kan iedereen (ook Trump) lezen op Wikipedia, de encyclopedie voor al wie met PC, laptop, tablet of smartphone weet om te springen. Ook de corona-crisis mag een pandemie genoemd worden, maar we zijn gelukkig niet meer in 1918-1919. Nu hebben we radio en TV, media die ons dagelijks berichten, niet alleen over de stand van zaken qua besmettingen en dodelijke slachtoffers, maar ook over alle maatregelen die de overheid neemt om het virus een halt toe te roepen. Dat er in onze kerken geen vieringen meer mogen doorgaan wist ik via via eerder dan via de ons officieel toegestuurde e-mail van het bisdom. Velen wilden wellicht de eerste zijn om het mij mee te delen.

“Ze overdrijven toch een beetje!..”

We willen uiteraard geen Spaanse griep-toestanden meemaken. En we hopen maar dat op veel vlakken het hek niet van de dam is. Maar deze morgen waren er al schermutselingen aan enkele grootwarenhuizen en zelf – mijn weekendbevoorrading regelend – zag ik hoe mensen winkelkarrevrachten keukenrollen, toiletpapier en allerhande pasta’s aan het hamsteren waren. Ik wil straks verder in mijn bijdrage iets kwijt over de houding van de christenen bij zo’n toestanden…

Neen, we willen ons wel degelijk beschermen en we staan dus achter de preventiemaatregelen die ons en onze geliefden en landgenoten dienen te beschermen. Ik hoor veelvuldig: “Ze overdrijven toch een beetje!..” Ik weet het niet. En U, beste lezer bent ook geen specialist ter zake. Ik denk dat we best de adviezen van de overheid van de specialisten aanvaarden en volgen. Klagen dat “ze” overdrijven gebeurt trouwens – naar mijn mening – door het ondervinden van onaangename beperkingen en hinder die de maatregelen met zich meebrengen. Mag ik hier bij bedenken dat in het algemeen veel ergernis en klagen over beslissingen van de “overheid” (welke die ook is) meestal uit dergelijke frustraties ontstaan.

Ver van mijn bed

Maar er is wel degelijk vrij veel begrip bij de drastische maatregelen die dan voor anderen nog niet ver genoeg gaan. Want plots is de zaak geen ‘ver van mijn bed show’ meer. Dat geldt wel nog voor de grens tussen Griekenland en Turkije waar kou en ontbering al een ‘onbekend’ aantal slachtoffers maakten. Virussen kun je nu eenmaal niet zo gemakkelijk tegenhouden als vluchtelingen . En hoe zit het met de preventie tegen armoede, onrecht, oorlog? Welke drastische maatregelen hiertegen van de overheid zouden we willen aanvaarden (gestel dat ze deze – angstig voor de kiezer=U en ik -durven nemen)? Zal deze crisis ons misschien even aan het denken zetten over onze levenswijze, een oefening waartoe de actie Broederlijk Delen ons jaarlijks bij wil helpen…

Geloofsbeleving

Dat we op zondag enkele weken samen geen eucharistie meer mogen vieren is jammer, niet dramatisch,  hoewel samenkomen wezenlijk is voor onze geloofsbeleving. Maar daarvan zijn velen nu precies niet overtuigd!! En toch, hoe wezenlijk de zondagse eucharistieviering voor onze geloofsbeleving is (daar ben ik wel van overtuigd!), deze geloofsbeleving staat of valt niet met het al of niet kunnen bijwonen van een zondagsviering (hoezeer deze uitspraak ook door velen als dé argumentatie voor ‘zondagsverzuim’ kan gebruikt worden!). Precies daarover heeft bisschop Lode Vanhecke een pastorale brief geschreven die ik zonet digitaal op Kerknet heb ontvangen! https://www.kerknet.be/bisdom-gent/inspiratie/pastorale-brief-van-bisschop-lode-van-hecke-nav-de-coronaepidemie

Eerlijk, ik kan het zelf niet beter verwoorden. A.u.b. lees deze brief!

Moedige christenen

O ja, nog iets over de houding van christenen in tijden van epidemies en pandemies.. Tijdens pestepidemies in het Romeinse rijk gebeurde het dat mensen de steden ontvluchten en er hun zieken zonder zorgen achterlieten en de slachtoffers onbegraven achterlieten uit vrees voor besmetting. Er waren mensen die in de steden bleven om de zieken te verzorgen en de doden te begraven: de christenen. Dergelijk moedig gedrag was één van de redenen van het ‘succes’ van het christendom in de eerste eeuwen. Dus: inderdaad solidaire voorzichtigheid, maar geen angst., wel preventieve maatregelen, maar ook blijvende aandacht en dienstbaarheid voor wie in nood is.

Blijven bidden

Tenslotte nog een fragment uit een (kerk)net ontvangen brief van het bisdom:

“Het neemt niet weg dat we blijven bidden voor zieken en wie hen nabij zijn, maar ook ieder die op welke manier dan ook getroffen wordt door de gevolgen van de coronapandemie. We roepen op om solidair te zijn en te helpen waar mogelijk. Dankbaar voor ieders inzet wensen we iedereen veel moed in deze zware periode.”

(pastoor Dirk)

FacebooktwitterpinterestmailFacebooktwitterpinterestmail